به نام پروردگارم که خالق عشق و زیبایی است
.
خدای مهربانم ، ایمان دارم که تو عاشقانه بندگانت را دوست میداری، چون در هر بهار، گل ها و شکوفه ها را طراوت می بخشی ..
در هر تابستان، زمین را سبز و درختان را پربار می گردانی ...
در هر پاییز، برگریزان خزان و در هر زمستانی سپیدی ....
و در هر بامداد خورشید زندگی را هدیه می کنی...
و به من نیزروح و احساس نیکو بخشیدی تا دوست بدارم زندگی را ...
امروز هم س پاس برای یک روز دیگری که برای بودن و زیستن عطا فرمودی.

مرا نه باد, نه آتش , نه آب ترجمه کردمرا نبوده ترین های ناب ترجمه کرد تمام شرح وجودم, خلاصه ی حرفیسواد اندک تان, صد کتاب ترجمه کردکسی که تازه شبی محرم سحر می شدز ماه هر چه شنید, آفتاب ترجمه کرد فرشته,

شب را گريستیم سحر را گريستيمما گام گام راه سفر را گريستيموقتي كه ميزدند سپيدار باغ را ما يك بيك صداي تبر را گريستيمدست و دهان بسته به فرياد آمديميعني تمام خون جگر را گريستيمدر سرزمين حادثه و داربست شع

چه غم وقتی جهان از عشق نامی تازه می گیرد از این بی آبرویی نام ما آوازه می گیردمن از خوش باوری در پیله ی خود فکر می کردمخدا دارد فقط صبر مرا اندازه می گیردبه روی ما به شرط بندگی در می گشاید عشقعجب دارو

غزل شدم که تو در بیت های من باشیتو جای قافیه در هر کجای من باشی شروع شعر تو باشی ، ردیف آمدنت تو واژه واژه بیایی ، هوای من باشیترا کجا بگذارم ، به چشم یا در دل تو انتخاب نما ، در کجای من باشی به چشم ه